kunst poëzie podium en verhalen

MOZARDA

Gedichten om van te houden 

Gedichten uit het leven.

Wat is het leven zonder letters op papier.

1.

Dit ben ik

 

Ik veeg mijn voeten blaas het stof van mijn jas

terug naar hoe het altijd was

Fouten van een ander daar ga ik niet meer voor boeten

Ik ben wie ik ben en altijd al ben geweest

Ik hang de slingers op voor mijn eigen feest.

 

OUDE SCHOENEN

STOF


2.

ZOMERSLAAP

 

Ik deed mijn ogen open en zag dat het september was

Even was ik weggeweest

Schudde mijn verkrampte botten en wiebelde met mijn tenen

Voelde een nieuwe tinteling in mijn benen

Zomerslaap voorbij

Even was ik weggeweest

Geen zin in oeverloze gesprekken gezeur gezanik gesnater

Even was ik weggeweest

Geen zin in humor lol zon en zee

Deed mijn ogen dicht en dacht tot later

Even was ik weggeweest

September heerlijke maand ik ben weer terug

Zomermaand voorbij

Storm wind en regen, dat is het voor mij

Een goed boek een mooi glas cognac

Een bockbier uit de tap

De verveling uit mijn ogen gewreven voel mij fris en vrij.

Even was ik weggeweest

Maar nu glimmen mijn ogen weer voel de energie

Zomerslaap voorbij.

 


3.

Zee kind

 

Mijn ogen zijn dicht mijn voeten stevig op de grond

Geworteld als een eeuwen oude boom

De kreunende wind blaast mij haast omver

Geluiden om mij heen ze zijn verstomd

Als je goed luistert hoor je alleen de geluiden van de zee

Het geritsel van de schelpen in de branding

Een meeuw schreeuwt en zoekt de thermiek

Een ferme windstoot neemt mij bijna mee

Dit zijn de krachten die ik zoek

Deze onstuimige storm dit geweld

Hij blaast mij in de rug

Mijn lichaam bijna als een boom neergeveld

Voeten nog steeds stevig in het zand

De storm speelt met mij

Trekt aan mijn handen aan mijn vingers

Maar ik blijf staan mijn haren als zeewier op het getij

Heen en weer fladdert mijn jas

Klapperend als een zeil in de wind

Kom maar op met die storm ik ben en blijf een zee kind.

 

DE ZEE HEB IK LIEF.


4.

Vlinderkind

 

Lief teer vlinderkind

Zachtjes weggedragen op de wind

Voor altijd in ons hart en onze gedachten

Lief vlinderkind je zwaait naar ons en je lachte

Lief teer vlinderkind

Nu al zo bemind

Lief teer vlinderkind

Zachtjes weggedragen op de wind

 

vlinder (foto henk atsma)


5.

VLINDER WIL IK ZIJN

 

Als een vlinder wil ik vliegen en zweven

Hoog en zacht fluisterend naar het licht

Maar als mens geen vleugels gekregen

Ik mag dansen met de zon op mijn gezicht

 

Lieve vlinders willen jullie mij dragen

Zodat ik mee kan in de lucht

Maar het blijft alleen bij vragen

Dansende vlinders ik kijk en slaak een diepe zucht .

 

ALS EEN VLINDER WIL IK ZIJN


6.

ZOMAAR

 

 

Zomaar uit het niets een zachte streling

Het doorbrak mijn gestaar mijn verveling

Fladderende vleugeltjes als een prelude in de wind

Het maakte mij weer vrolijk en blijgezind

Bijna teder raakte zij het bloemblad aan

Ik wilde haar vasthouden maar moest haar laten gaan

Adieu kleine vlinder jij mooi insect zo klein

Ik had zo graag nog langer bij je willen zijn

Maar jij moet verder dat is een natuurlijk gegeven

Maar je was even van mij een kortstondige ontmoeting al was het maar heel even.

 

WONDER


7.

Zomaar een wandelaar

 

 

Starend naar mijn schoenen versleten de zolen slecht

De veters menigmaal gebroken

Rafelig vast in duizenden knopen

Samen hebben wij avonturen beleefd

Sneeuw ijs regen veel kilometers afgelegd

Soms slenterend slepend vaak vermoeid

Nu kijk ik naar mijn schoenen hun beste tijd gehad

Konden ze maar spreken over de achterliggende tijd

Een zucht een ademtocht naar het nu lijkt

Hier in de hoge wuivende grashalmen

Denkend hoe het ooit was

Wandelend met verschillende mensen

Veel lachen ook veel tranen

Altijd luisterend naar verschillende verhalen

Zuchtend een berg op en lachend weer dalen

Met wandelen gaat je geest open

Je voeten maken het tempo als je begint te lopen

Starend naar mijn schoenen ik slaak een diepe zucht

Dit was een moment een pauze heel even maar

Gewoon enkele gedachten in stilte van de wandelaar

 

Oude versleten schoenen


8

 

 

  Stilte klam om mijn warme gezicht de lucht van wierook oude graven

 Vergeten mensen hier lang geleden begraven

 Grijze uitgesleten stenen

 Hun stemmen reeds lang geleden verdwenen

 Fluisteringen als een schim een verdampte waas om hen heen

 Eens een luide stem levend die langzaam in het niets verdween

 Tijdloze namen allang in deze tijd vergeten

 Alleen die stenen nog hier en daar uitgesleten

 

 Talloze voeten schuifelden er over heen

 Grijs schaduw schimmen wat daar in die stilte verdween

 Een zware deur die dichtslaat

 Warmte van de zon op mijn gelaat

 Achter mij vergeten mensen onder grijs steen

 

 Zij zijn met velen vergeten maar nooit alleen

 Even moest ik aan ze denken het is een stuk verleden

 Ze waren jong hadden kinderen er is daar voor hen gebeden

 Nu vergeten een ademtocht niets meer

 Maar toch denk ik dat ik hier iets van leer

 Een leven zo voorbij als een pluis in de wind

 Ik voel de jeugd in mijn hart als een lachend kind

 Ik leef ik voel de zon de wind langs mijn wangen

 Ik ben een mens en blijf naar meer verlangen

 

STILTE.

OUDE KERKEN.


9

GEWOON

 

Soms wil ik gewoon een ontbijtje

Gewoon sinaasappelsap met een eitje

Gewoon zo gewoon zo eenvoudig simpel

Zo zonder vlag en wimpel

Sommige mensen vinden rijmen zo goedkoop

Maar ik vind het prachtig zo dansend hoe het loopt

Rijmen en dichten in een cadans in een mooi gedicht

Dat is wat het leven warmte geeft en belicht

Een klein lampje in het leven

Dat is wat ik soms even wil geven

Dus we zijn wat we zijn

Gewoon dat vind ik fijn.

 

SIMPEL.


10

Heerlijkheid

 

OH ! Jij zoet zintuiglijk stelend instrument.

Daar lig je klaar voor weer een nieuw arrangement.

Tokkelend klokkende minne strelende geluiden.

OH! Heerlijke inheemse en uitheemse kruiden.

 

Geurende kleuren van zacht gekruide gerechten.

Explosies in de mond gekruide gevechten.

Een beginnend zacht gefluister en dan een uitroep van heerlijkheid.

Genieten proeven even stilstaan in deze culinaire tijd.

 

De engelen dansen het zwanenmeer over mijn tong.

Zachtjes tegen het gehemelte aan met een verkwikkende sprong.

Deze heerlijke amuse dit palet van smaak.

Dit strelende gevoel van enkele kruiden is wat mij raak.

 

OH! En daarbij een heerlijk bouquet van fonkelend wijn wat een finesse.

Zachtjes genieten in een dans van geuren en kleuren wat een souplesse

Zinnenstrelend genieten ogen gesloten.

Mijn zintuigen geprikkeld nog nooit zoiets moois geroken.

 

Dit is het werkelijke prachtige culinaire paradijs.

Met een grand koffie dessert eindigt deze zinnenstrelende reis.

Een bonbon laat ik zachtjes smelten op de tong.

Een zachte bite! Een echo achterlatend waar ik deze reis begon.

 

 

Heerlijkheid


11

               DE CLOWN

 

                  Ze was een clown mensen hadden lol.

                   Een rare jurk een neus opgezet niets was haar te dol

 

                   Altijd vrolijk de lachers aan je reet

Kom laat ons eens lachen was de kreet

Altijd bezig andere te vermaken

Ze moesten immers in vervoering geraken.

 

Blijven lachen een gekke bek

Alle grappen uit de kast getrokken masker opgezet.

Als erom gevraagd werd stond je weer te dansen.

Want mensen plezieren vergrote je kansen.

Moe was ze soms van dat entertainen.

Maar ze moest wel het zat in haar genen.

 

Nu mag ze stil zijn van de mensen om haar heen.

Geen masker meer op en soms zo graag alleen.

Rust alles nu uit vrije wil.

Ze is nu wie ze is af en toe heel stil.

 

Nu is het over het doek is gesloten.

Mijn grootste fan heeft genoten.

Ja, ze blijft een clown dat zit nu eenmaal in haar genen.

Maar het moeten en de drang is verdwenen.

Nu staat ze hier bij de steen van haar fan wat te praten.

En trekt toch nog even een raar gezicht ze kan het toch niet laten.

 

 

GEEN MASKER MEER OP.

GEKKE BEKKEN TREKKEN


12

DE TIJD IN STILTE

 

Stilte waar is de tijd gebleven 
Soms is het moeilijk om tussen tijd te zweven.
Het ene moment in het heden
Dan met een zwaai in het verleden
Het niet kunnen loslaten doet zeer
Confrontatie in je hoofd telkens weer
De tentakels van tijd houden je gevangen
Geen vaste grond om je op te vangen
Knagende soms verwoestende gedachten
Niemand kan die herhalende gedachte verzachten
Stomme pogingen iedere keer de tijd neemt je in de maling

Dan stilte de tijd staat even stil maar dan verveling

Je komt erachter je kunt niet zonder tijd dit altijd aanwezige ding
Dus laat het komen die storm die tsunamie van gedachten

Dit brein deze grijze massa tijdloos maar in staat alles te verzachten

 

TIJDEN VERVLIEGEN EN VERVAGEN

DE TIJDEN ZITTEN IN JE HOOFD.


13

 DEMENTIE OP REIS

 

De oude man staat op enigszins verward

Reizen gaat hij zijn koffer is gepakt

Eindeloze reizen gaat hij maken zijn eerste voetstap is gezet

Lopen gaat hij in een eindeloze tred

De wind door zijn haren een frisse blik op de horizon

Lopen wil hij iets wat vroeger nooit meer kon

Reizen gaat hij naar een vreemde stad

Ja, zijn koffer is gepakt

 

De mensen die hem zien slaan alarm

Ze zien hem lopen met zijn toilettas onder zijn arm

Reizen gaat hij ver weg van hier

Waar het leven saai is en geen vertier

Hij zal de wereld gaan bekijken

Niets houd hem tegen vandaag nog zal hij zijn doel bereiken

 

Dan word hij tegen gehouden door een vriendelijke stem

Uw hotelkamer is gereed en ze zet zijn rolator op de rem

Waar ben ik nu aangekomen zegt hij verward met grote ogen

U bent thuis! Zo roept hij dat heb ik snel gedaan ik heb vast GEVLOGEN

 

DEMENTIE.


14

BROZE VROUW

 

Daar zit je tevreden te zijn zo broos
In je handen ontdaan van de doornen een roos.
Zoals in het leven zijn de scherpe stekels eraf
En jij zit hier in alle rust dat mag

Broze vrouw met ooit een jeugd en nu oud.
Alléén nog herinneringen als vloeibaar goud.
Respect heb je verdiend nu oud en moe.
Nog even dan ben aan je laatste herinneringen toe

 

 

GENIETEN VAN DE LAATSTE STRALEN ZON.

MIJN MOEDER GENOOT.

15

Voor als ik heel oud ben en niet meer wil

 

Langzaam zie ik de laatste zonnestralen over mijn handen glijden

Langzaam versmelt ik in de voorbijgaande jaargetijden

Hier op deze oude krakende stoel

Niemand weet nog wat ik beleef of wat ik voel

 

Maar ik hier in mijn doen en laten wil ophouden met bestaan

Is het herfst misschien of zomer  is de winter al voorbijgegaan

Langzaam zie ik de laatste bladeren vallen buiten op de grond

Hier in deze kamer is het stil het geluid al lang geleden verstomd

Nu weet ik niet meer welk jaargetijden het is

Eens hield ik van de lente narcissen geel betoverend fris

Langzaam vervaag ik in een bleek negatief

Wat had ik toch het leven enorm lief

 

Hier zit ik nu met de laatste zonnestralen op deze oude krakende stoel

Geen wind meer door mijn haren geen emoties geen gevoel

Ik weet niets meer, mijn geheugen laat mij in de steek

Soms ben ik zomaar de jaren kwijt of gewoon een hele week

Het leven was mooi voor mij

Nu ben ik verdwaald in mijn geest alles voorbij

 

Het is mooi geweest ik wil ophouden met bestaan

Wat achterblijft, is mijn naam

Op een witte steen

Daar blijft hij liggen door de jaargetijden heen

 


16

MOEDER TOT VOLGENDE WEEK

 

Ze zit stil op de houten bank

Aan haar vingers nog wat aarde en zand

De planten kijken haar lachend aan

Of dat ze willen zeggen dat heb je weer aardig gedaan

Elke week keer op keer

Buigt ze haar krakende lijf op de aarde neer

Ze mist haar ook al is ze zelf in de herfst van haar leven

Waar is de tijd toch gebleven

Ze ziet het nog huppelend aan haar moeders hand

Zal niet lang duren voor ze ook hier beland

Wie zal dan de aarde verzorgen de bloemen begieten

Ze hoort haar moeder nu nog zeggen kom op niet piepen

Het leven gaat altijd verder je moet niet stil blijven staan

Ook al is de dood nooit ver van je vandaan

Ze krijgt een glimlach op haar gerimpeld gezicht

Om haar witte haar een aureool van licht

Moeders ik ga nog even naar de markt een vissie halen

Dadelijk mis ik de tram als ik blijf dralen

De vogels zingen hun hoogste lied

Hier midden in Rotterdam een stilte gebied

De wereld raast voorbij

Net als het leven veegt het de tijd opzij

Alleen hier vind ze rust

Hier deze plek waar de zon de bladeren kust

Oude mensen jonge mensen hier op deze plaats

Alles in slow motion niemand heeft hier haast

De tuinman groet en zij knikt terug

Ze staat op strekt haar stramme rug

Naar de tram die zich piepend een weg zal zoeken door het drukke haastige leven

De planten hebben hun water weer gekregen

 

Dag moeder tot volgende week

 

tot volgende week


17

HERFSTBLAD

 

 

Langzaam bijna vertraagd draai ik het herfstblad om en om

Mijn vingers volgen de tere nerven

Ik volg waar eens het leven begon

Het blad groen nu okergeel

begint te sterven

Een bloeiende levensfase voorbij

Al gestorven toen het naar beneden kwam

Toonde het zijn laatste kleuren aan mij

Dwarrelende bladeren in een gefluister soms ritselend gezang

De cirkel is rond willen zij mij zeggen

Deze bonte natuur in zijn prachtige herfstdagen

Langzaam zullen zij in de cirkel des levens vervagen

Geen verdriet hier geen pijn

Gewoon de cirkel verlaten zonder bewustzijn

Overgaan in de natuur in stille graven

Zo ook wij als mens

Aan het einde van onze dagen.

 


18

Ik loop op vergeten paden 

 

 

 

 

Ik loop op vergeten paden op stoffige wegen

Kijk naar de tuinen om mij heen

Een strookje groen nooit afgemaakt

Ik loop verder en zie mijn tuin van keurig netjes

De tuin van regels en wetten

Nooit meer naar gekeken te saai

Ik loop verder over mijn vergeten pad

En kom bij het tuintje van verdroogde pot planten

Mijn tuintje van vriendschappen die geen vriendschappen waren

Ik vervolg mijn weg over dit stoffige pad

En kom bij mijn verwilderde tuin

Vol met bloemen vlinders en vogels

Mijn tuin van creativiteit en ideeën

Een tuin als een goede vriend

Ik pak mijn tuinstoel en ga zitten

Dit is de tuin die aandacht verdiend