SCHRIJVEN OVER DANS.

DE DANS IS MIJN MUZE DE BEWEGING DE MUZIEK.

GEVANGEN IN WATER VOOR ALTIJD

DANSEN OP EEN WATERSTROOM.

MYSTIEK

 

 

Zachtjes op het dansende zingende gezang van de waterstroom

Dans ik mijn wals

Zachtjes zonder geluid zonder tranen

Alleen maar met die vibrerende eeuwige toon

Telkens weer

Wat wil ik vinden wat wil ik bewijzen

Storm donder een uitbundig allegro in een verdwenen zomer

Dansende choreografie slierten van mist

Druppeltjes water helder als glas

Strepen trekkend in het bedauwde gras

Mystiek wat flarden van verleden

Blijven draaien om mijn as

Zoals een Derwisj ogen dicht hand naar de hemel

Zachtjes mijn ogen dicht

Een rijke voedingsbodem voor mijn gedicht

Loslaten vertrouwen op die ene klaterende toon

Loslaten luisteren meedrijven op die eeuwige stroom

 

MYSTIEK


ZWANENMEER

PRIMA BALLERINA

PRIMA BALLERINA

 

Het leven verandert om haar heen snel heel snel

Hoe kwam zij hier hoe is ze hier beland

Ze voelt zich ontheemd met niemand verwant

Hier In een gillend draaiend op hol geslagen carrousel

Ze wil schreeuwen maar het geluid verstomd

Waarom moet zij hier in deze wanorde blijven

Trieste ogen handen voor haar mond

Om haar heen de geur van bederf zwetende lijven

Zij moet zo het podium om haar dans te dansen

Ze heeft haar tutu haar spitsen aangedaan

Springen hoger mooier hoe groter de kansen

Maar ze houden haar hier vast laten haar niet gaan

 

Dan hou ik haar hand vast en zet ballet muziek op

Een frêle vrouw met nog steeds schoonheid op haar gezicht

Ze was een prima ballerina stond aan de top

Bijna sereen zit ze nu gracieus haar gedachten in het theater licht

Ze danst nu het zwanenmeer haar handen bewegen sierlijk op haar schoot

Nu voelt ze weer dat ze leeft ze danst in het licht gracieus

Weg van die carrousel vol schreeuwende wanhoop ruikend naar de dood

Dit is haar wereld haar hoofd beweegt op de muziek

Ze dans haar zwanenmeer voor uitzinnig publiek

Ontsnapt uit het schimmige donkere gebied in haar hoofd

 

Mijn dans lerares van vroeger ik zie haar zo als ze was

Help mij het te herinneren vroeg zij toen de diagnose kwam

Een kleine duif met herinneringen en foto’s in haar tas

Niet meer dansen haar frêle figuur vleugellam

Een zwaan was zij sierlijk weggevlogen het doek ging dicht

Als ik nu een zwaan zie dan zoek ik haar gezicht

Rimpels op het water ze danst alleen voor mij

Herinneringen levend houden vergeet mij niet vroeg zij.

 

ZWANEMEER


ZWANENMEER


ZACHT WIT VEERTJE

ZACHTE WITTE VEER

EEN WIT VEERTJE

 

Het glipt uit haar handen een zacht wit veertje ze kijkt ernaar

Langzaam dwarrelt het op de tocht ze maakt een wijzend zwijgend gebaar

Door het openstaande raam op een baan van stoffige zonlicht was het zo naar binnen gevlogen

Meedogenloos komt het felle licht naar binnen en knipperend sluit zij haar ogen

Zomaar iets anders iets levends zo teder om haar heen

Iets anders wat de dag spannend maakt normaal zo stil en alleen

 

Eenzaamheid kent geen leeftijd het maakt niet uit oud of jong

Maar dat veertje gaf leven het bewoog zomaar langs het plafond

Zachtjes zwevend kwam het weer naar beneden zo op haar hand

Vriendelijk bijna dansend op haar schoot beland

Haast teder raakte zij het aan ze blies ernaar het ging zachtjes op en neer

Dansend om haar heen pirouettes draaiend die kleine zachte witte veer

 

Helemaal alleen voor haar danste de veer het zwanenmeer

Een donsje wit huppelend een ademtocht heen en weer

Een stille lach op haar gezicht dit plezier gewoon zomaar

Een dans een ode een blijk van leven alleen voor haar

De deur ging open een diepe zucht

Het kleine veertje vloog weg door het raam naar de blauwe lucht

 

Daar zat ze tevreden met een glimlach gesloten ogen

Ze was met het veertje op de wind weggevlogen

Een nieuw avontuur een nieuw leven

Dit is wat het veertje haar wilde geven

 

OP DE WIND WAS ZE MEEGEVLOGEN