EEN GELUKKIE.

EEN KLEIN GELUKJE.

SPORTEN IS GEZOND.

 

Het is zondag en ik zit weer klaar voor mijn raam voor wat heerlijk leedvermaak. Heb je ze ook gezien vandaag? Sportieve deelnemers, die zwetend puffend blakend van gezondheid al hoewel je dat niet kan zeggen als je de hoofden van ze zo ziet. De personal trainer strak in zijn vette outfit . De dames één verdwaalde heer ertussen, hobbelend achter de glimlachende adonis aan. En ik wacht, ze gaan de trap op de trap af. Ik kan vertellen het is een behoorlijke trap een trap waarbij ik even zogenaamd van het uitzicht wil genieten. Je snapt het wel piepend als een oude deur sta ik daar te wachten tot ik weer genoeg zuurstof in mijn longen heb om verder te klimmen. De dijk aan de oude Maas waar ik op kijk en waar heel SPIJKENISSE ZIJN HONDEN UITLAAT. Ik ook natuurlijk altijd wel met een leuk plastiek zakje. Hier zouden ze ook wel eens papieren zakjes voor kunnen fabriceren, hoewel ze zijn er wel geloof ik, maar dit terzijde. Het gaat er nu om waarom ik met leedvermaak zit te kijken. Kijk ik gooi de keutels netjes in de daarvoor bestemde bak, maar niet iedere hondenbezitter is zo als ik, vandaar nu mijn leed vermaak. Ik weet dat het eigenlijk schandalig is dat ik hier achter mijn raam zit te gniffelen maar ik ben niet schuldig aan dit fenomeen. En een jogger of sporter stoot zich toch niet elke week aan de zelfde steen. Maar deze wel ze zijn zo vol passie en onder de indruk van hun personal trainer dat ze door hun uiterste best te doen het probleem niet zien, en zeg nou zelf een ongeluk zit in een klein hoekje. De sessie op de trap is klaar nu rekken en strekken. Hoppa de armen in de lucht en nu gaat het komen. Ik zit klaar in volle spanning. Voeten op het pad en handen op het gras en pompen maar, en juist daar zit ik op te wachten. Ik weet het is ontzettend smerig maar ik geniet hier van. En waarom? Nou dat zal ik vertellen er is er altijd wel eentje die met zijn of haar hand in een stevige drol gaat. Gênant gewoon, de personal trainer komt aanlopen, want hij is natuurlijk verantwoordelijk voor zijn volgers. Het leed is snel geleden, flesje water en een troostende arm om het slachtoffer van de knappe adonis. En ik roep yes! Weer één deze week. Ik weet je mag er niet om lachen maar toch is het stiekem zo leuk. Kijk ik ruim het op, dus voel ik mij niet schuldig. Nou ja een klein beetje dan.