Vandaag even niet.

Ik veeg over het beslagen raam
Laat de wereld binnenkomen
Wil ik dit wel
Of wil ik terug
in mijn cocon
In mijn zelf gecreëerd stille wereld
mijn habitat
Mijn veilige ruis
Mijn heiligdom
Ik zie ze lopen gehaast
De wereld achterna
Iets wat mij
op dit moment verbaast
Iets wat morgen moet gebeuren
moet vandaag klaar
Ik niet ik sta stil
Laat de muziek van de stilte
door mijn aderen vloeien
Morgen weer een dag.
Ria

 

Morgen stemming. 


Opgaande zon kleurt de wereld rood
Spookachtige slierten van dauw
Geen geluiden alleen wat van de natuur mag
Een bijna onaards maanlandschap
Figuren in een spookachtig setting van grillige struiken
Een krakend geluid van dennenappels gevangen in zwaartekracht
Een stil geruis van vallende bladeren
Ganzen zoeken een nieuwe morgen
Vogels vinden hun aria's
Wachtend op de echo in nevelige zonnestralen
een spin weeft zijn web
Kapot gemaakt door een argeloze wandelaar
Ongerept hangen de druppels van een verdwaalde bui
in een paarse wereld van dopheide
Roodachtige runderen verschijnen bijna mysterieus
Het vocht van de nacht
achtergebleven in ruwe vacht
In volkomen stilte deze herkauwers
Dit is mijn wereld
Ria.

Vergeten kind.

Ik vraag je heb je
Mijn ogen gekust
Toen ik ze voor het eerst opende
Ik vraag je vond je mij
de mooiste de liefste
Ik vraag je
Was je blij met mij
Ik vraag je
heb je mijn teentjes geteld
En vond je mijn neus
op de jouwe lijken
Ik vraag je
Zag je mijn tranen toen al
En heb je ze gedroogd
Ik hoop het wel
Ik zeg je
Ik weet het zeker.